Storythai

งานที่ต้องไปออกบูทจบแล้วแหละ
ก่อนหน้านี้ก็เครียดเลย พอรู้ว่าตัวเองจะต้องไปขายของที่งานแสดงสินค้า
เพราะเป็นคนที่ไม่ชอบการขายของ ไม่ชอบถึงขั้นเกลียดเลยมั้ง
แต่พอไปทำจริงๆ ก็รู้สึกว่าสนุกดีอ่ะ
อาจจะเป็นเพราะขายของที่แบบ ยังไงดีล่ะ มันไม่ใช่ของที่จะต่อรองราคากันมั่วซั่ว
ของราคาเป็นหมื่น คนที่เข้ามาซื้อก็รู้กำลังเงินของตัวเองดีอยู่แล้ว
ขายแล้วก็เพลินๆ มีมึนบ้างตอนที่คนเข้ามาเยอะจนวุ่นวาย
แต่โดยรวมๆแล้วก็ ได้เปลี่ยนความคิดตัวเองว่า ขายของก็สนุกดีแหะ

เปิดโลกทัศน์ใหม่ๆได้เหมือนกันนะ
คือ มีลูกค้าเข้ามาเกิอบทุกชาติ
แต่ที่แน่ๆ ได้รู้ว่ามีคนชาตินึงที่ชีวิตนี้จะไม่ยุ่งด้วยเป็นอันขาด
เป็นอะไรที่ เขี้ยวลากดินมาก ต่อแล้วต่ออีก แถมดูถูกลูกจ้าง
จะคุยแต่กับเจ้านายอ่ะ ลูกจ้างนี่มองต่ำมาก

ส่วนคนไทยนี่ก็ เอะอะ รู้จัก เอะอะ ลูกค้าเก่า
โธ่... ซื้อของชิ้นเดียวเมื่อปีที่แล้ว มาอ้างว่าเป็นลูกค้าเก่า น่าขำ

ชอบฝรั่งสุดเลย ธุรกิจคือ win-win ไม่มีอ้างโน่นอ้างนี่
ฝรั่งคุยง่าย เค้ารู้ว่าต้องการอะไร และเค้ารู้ว่าเราให้ได้แค่ไหน

สรุปว่า ก็โอเค ได้ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ

ปีนี้เบญจเพศรึเปล่า 24 ย่าง 25 เนี่ย
เค้าว่ากันว่า ปีชวดปีนี้ชงอย่างแรงด้วยนิ

ก็สงสัยจะมีความซวยเข้ามาเยือนประปราย
แต่ใช่ว่าจะมีแต่เรื่องไม่ดีนะ
เรื่องดีๆนี่มันก็ อืม... เยอะไปแล้ว...
คิดซะว่าเจ๊าๆกันไป

ต้องขอบคุณความซวยทั้งหลายแหล่
ที่ดูเหมือนจะทำให้สิ่งดีๆวิ่งเข้ามาหาซะงั้น

เรียกว่า แข่งอะไรก็แข่งได้ แต่แข่งวาสนามันยากว่ะ

ป.ล. เมื่อไหร่จะได้ไปตามกอล์ฟไมค์กับทุกคนอีกอ่ะ คิดถึงมาก